Zaterdagmorgen 9 uur: De driejarige Leo en zijn groene vintage Mini-terreinwagen.

Het is zaterdagmorgen 9 uur en de zon schijnt al volop op het balkon. Leo duwt zijn groene auto naast de speelgoedkist vandaan. De carrosserie is iets hoger dan zijn knieën en de grote banden rollen zachtjes over de tegels met een gedempt schurend geluid. Dit is de groene vintage elektrische auto met grote wielen die papa vorige maand heeft gekocht.

Papa helpt hem de auto naar de tuin te dragen. Leo zet zelf het contact aan, trapt het gaspedaal in en de auto glijdt langzaam vooruit. De tuin is bestraat met rode bakstenen, die een beetje oneffen zijn. Hier komen de grote wielen goed van pas: de 26 cm banden rollen moeiteloos over de kieren tussen de bakstenen, met minimale trillingen. De rugleuning ondersteunt Leo van achteren, waardoor hij het stuur niet stevig hoeft vast te pakken; zijn lichaam zit vanzelf rechtop.

Ze verlaten de tuin en volgen langzaam het trottoir in de buurt. Papa loopt rechts van de auto, in hetzelfde tempo als de auto – ongeveer 5 km/u. Leo drukt af en toe op de claxon, en het heldere geluid tovert een glimlach op de gezichten van de omkijkende buren. De led-koplamp blijft zelfs overdag branden, zonder te verblinden, zoals de 'ogen' van de auto. De afstandsbediening hangt om papa's pols. Hij heeft hem nog niet gebruikt, maar het geeft hem een ​​gerust gevoel.

Bij de ingang van het park is er een korte, glooiende helling. Leo trapt het gaspedaal volledig in en de auto klimt gestaag omhoog zonder dat de banden doorslippen. Bovenaan stopt hij behendig en vraagt ​​hij papa om muziek af te spelen. De muziekfunctie van de auto speelt een kinderliedje en Leo wiegt mee. Ze stoppen even bij een bankje. Een klein meisje komt aanrennen, wijst en zegt: "Een groene terreinwagen!"

Rond half elf begint de zon flink te schijnen. Papa drukt op de rem met de afstandsbediening en de auto stopt soepel. Leo zet zelf het contact uit. Ze parkeren de groene oldtimer met drie wielen naast de bank. Aan Leo's voeten weerkaatst de lak van de auto het zonlicht. Papa opent de waterfles voor Leo, pakt zijn telefoon en kijkt hoe laat het is. Er verschijnt een berichtje van mama met de vraag wanneer ze terug zijn voor de lunch. Hij maakt een foto van hun twee schaduwen – de wielen, de jongen en de silhouetten vullen het beeld perfect.

Dit was geen bijzonder avontuur. Gewoon een weekendochtend, een autootje en een ritje dat je ook te voet had kunnen maken. Maar voor Leo en zijn vader is dit hun zaterdagherinnering.